Dit is 'n beroemde foto van mij.
Gemaakt tijdens de raketcrisis voor 't Riviera Hotel.
De Malecňn stond vol luchtafweer en kanonnen.
We verwachtten 'n invasie van de VS.
Deze heb ik in 1959 in Washington gemaakt.
Fidel legde 'n krans voor het beeld van Lincoln.
De foto heet David en Goliath.
De dreumes en de reus.
Che Guevara en Fidel bij 'n partijtje golf.
Wie heeft er gewonnen ? - Fidel.
Che liet 'm winnen.
De Buena Vista Social Club.
We vragen 't aan 'n paar oudere buurtbewoners.
Die weten wel waar de club was.
Aan de oudjes.
Deze man weet 't vast. We zoeken de oude sociëteit.
Die van Buena Vista ? Die bestaat al lang niet meer.
De club van Buena Vista was volgens mij die kant op.
Ze vroegen 't mij ook al.
De oude sociëteit.
De club was gevestigd in 'n villa.
In de 48ste straat. - Klopt. Maar die bestaat niet meer.
We zoeken 't oude gebouw. - Dat staat er nog.
Tussen 21 en 42. - De 31ste straat.
Het is die kant op.
Luister. Het is die kant op. Je rijdt er zo tegenaan.
Danste jij vroeger niet in de club ? - Ja. Ik ben in deze buurt geboren.
Het is nu 'n woonhuis.
Je rijdt gewoon deze straat uit...
Compay Segundo.
Eliades Ochoa.
Je kunt 't vanaf hier zien. Het huis met die streep op de deur.
We zijn hier in 1944 komen wonen.
Ik herinner me de vent nog die de feesten organiseerde in de club.
In die tijd traden hier de beste bands van Cuba op.
Als ik te diep in 't glaasje heb gekeken eet ik altijd coquete-soep.
Krachtige kippenbouillon.
Je braadt 'n kippennekje goed bruin.
Als 't bloed eruit is, doe je er fijngehakte knoflook bij.
Misschien vindt u nog wat resten van de oude bar.
Als je dat eet... weg kater.
Weet je waar schapenvet tegen helpt ? - Reuma.
Zo blijf ik fit.
van Altro Cedro ga ik naar Marcanč
en dan vanuit Cueto ga ik naar Mayarě
ik ben zo verkikkerd op je ik kan 't niet ontkennen
het water loopt me in de mond ik moet 't wel bekennen
Juanita en Chanchan zeefden zand op 't strand
haar onderstel ging zo heen en weer Chanchan had 't niet meer
haal dat riet van 't pad anders moet ik 't er zelf af trekken
ik wil zitten op die boom daar anders speel ik 't niet klaar
Daar gaat ie.
Mensen, dit is pas swingen.
M'n zoon Joachim en ik gingen in maart 1998 terug naar Havana.
Twee jaar eerder hadden we hier de Buena Vista Social Club opgenomen.
Ik zit al 35 jaar in 't vak, maar je nooit weet je wat aanslaat.
De CD sloeg in als 'n bom. Hij is ook mijn favoriet.
Een van de grote verrassingen was lbrahim Ferrer.
Hij liep de studio binnen als 'n Cubaanse Nat King Cole.
Zo iemand kom je maar ččn keer in je leven tegen.
Daarom wilden we 'n solo-album met 'm opnemen. Dat moet je laten horen.
dommelend
in mijn tuin
staan nardusbloemen, rozen
en witte lelies
mijn hart
zo triest en bedroefd
wil haar bittere pijn verbergen voor de bloemen
de bloemen mogen niet weten
hoezeer het leven mij beproefd
als ze zouden weten
hoe ongelukkig ik ben
zouden ze ook huilen om mijn verdriet
stil
want ze slapen
de nardusbloemen en de witte lelies
ze mogen niet weten
hoe ongelukkig ik ben
want als ze m'n tranen zien
zullen ze sterven
Omara Portuondo.
Ik, lbrahim Ferrer Planas...
ben geboren in San Luis, een dorpje in de buurt van Santiago de Cuba.
Ik ben de zoon van Aurelia Ferrer.
Ik sta ingeschreven als haar natuurlijke zoon.
Ik vertel dit...
omdat...
iedereen uit mijn mond moet vernemen wie en wat ik ben.
M'n moeder stierf toen ik twaalf was.
M'n vader was al overleden. Ik werd dus wees.
Ik was haar enige zoon.
Toen moest ik 't alleen zien te rooien.
Ik ging net als m'n kameraadjes naar school.
Maar ik moest van school af.
Want in die tijd was 't leven heel anders dan nu.
Je moest maar zien aan je kostje te komen.
Heb je hulp nodig ?
We hadden even pauze.
Rubčn houdt wel van jammen. Ik ook. Dus ik begon te neuriën.
'Compadre,' zei ik, 'speel eens mee.'
Ry Cooder had me gehoord.
Ik had een beetje voor me uit staan zingen.
Gewoon voor mezelf. Toen bleek dat ie 't had opgenomen.
twee gardenia's voor jou
daarmee wil ik je zeggen
hoeveel ik van je hou
dat ik je aanbid
mijn liefste
verzorg ze, koester ze
want het is jouw hart en het mijne
twee gardenia's voor jou
bloemen die de hartstocht dragen van mijn kussen
hartstocht die je nooit zal kunnen vinden
in de armen van een ander
aan jouw zijde zullen ze bloeien
zoete woordjes fluisteren zoals ik
soms meen je ze zelfs te horen zeggen:
ik hou van je
maar als ooit, bij 't vallen van de avond mijn liefdesbloemen sterven
dan hebben ze geraden dat je me hebt verraden
en jouw hart een ander toebehoort
Mijn naam is Omara Portuondo.
Ik ben geboren in deze wijk van Havana:
In Cayo Hueso.
M'n vader was honkballer.
Hij was een van de eerste Cubanen die in 't buitenland speelde.
Dat wil zeggen, in de VS.
We hadden thuis 'n traditie.
's Middags na het eten zongen m'n ouders vaak duetten samen.
Zo is mijn liefde voor onze populaire muziek geboren.
La Bayamesa van Sindo Garay zong ik al heel jong...
samen met m'n vader. Hij de eerste stem, ik de tweede.
Veinte Ańos, 't nummer dat staat op de met 'n Grammy bekroonde CD...
zong ik ook al als klein meisje.
wat zegt mijn liefde je nog als jij niet meer van me houdt ?
mijmeren over voorbije liefdes heeft geen zin
ik was de liefde van je leven ooit, heel lang geleden
nu behoor ik tot jouw verleden ik kan 't niet accepteren
konden onze innigste verlangens maar worden vervuld
hield je nog maar net zo van me als twintig jaar geleden
't is zo triest om te zien dat onze liefde zo is opgebrand
alsof een deel van m'n hart wreed is uitgerukt
alsof een deel van m'n hart
wreed is uitgerukt
hier op 't strand, Marěa maken we plezier
hier op 't strand, Marěa heb ik zo'n zin
ai Marěa, toe nou
Ik ben geboren in 1907.
Aan de kust.
Vlak bij zee.
In Siboney.
Mijn vader was daar machinist...
op de trein van de mijnbouwonderneming.
Van de magnesiummijnen.
Tot m'n negende jaar heb ik in Siboney gewoond.
Toen stierf m'n grootmoeder.
Daarna zijn we naar Santiago de Cuba verhuisd.
Zolang m'n grootmoeder leefde, mocht ik niet uit Siboney weg.
Ze zei altijd: Tot aan mijn dood, m'n jongen, moet je bij me blijven.
Ik stak altijd haar sigaren aan.
Vijf jaar was ik toen.
Steek m'n sigaar 's aan, zei ze dan.
Dat heb ik vanaf m'n vijfde voor haar gedaan.
Ik nam 't eerste trekje en dan gaf ik 'm aan m'n oma.
Dus je kan zeggen dat ik al 88 jaar rook.
Nu moet ik exra m'n best doen. Hier is Ry Cooder.
in de bast van 'n boom
kerfde een jong meisje dolgelukkig haar naam
de boom, diep geroerd en helemaal wee
Iiet een bloempje vallen naar benee
ik ben die boom zo geroerd en droef van binnen
jij bent 't meisje dat mijn bast zo heeft verwond
je naam zal ik altijd koesteren en beminnen
maar jij, wat heb jij met m'n arme bloem gedaan ?
Dat heb ik als jochie geleerd.
Niets is heerlijker dan muziek.
Ik ben Eliades Ochoa Bustamante.
Ik ben geboren in Santiago de Cuba op 22 juni 1946.
M'n moeder, Jacoba Bustamante, speelde tres.
Net als m'n vader. Een muzikale familie dus.
Als jochie van 't platteland...
hoorde ik de hele dag muziek om me heen.
Muziek zit me in het bloed.
Ik stond op en ging naar bed met muziek.
Rond 1958, ik was ongeveer even groot als mijn gitaar...
speelde ik al in kroegen en cafčs van Santiago.
In speelde overal in de rosse buurt...
en ging met de pet rond: 'uw bijdrage voor de muziek'.
De fooi die ik ophaalde...
bracht ik naar huis om m'n ouders een beetje te helpen.
over 't pad langs m'n boerderij rijdt 'n voerman, blij
vanaf de bok weerklinkt zijn lied vol vrolijkheid en verdriet:
ik ga naar de overweg om m'n kar te lossen
weer een dag voorbij van pezen van zwoegen en van zweten
hop, in galop de heuvels in
ik werk zonder ophouden zodat ik straks kan trouwen
en als me dat lukt, dan ben ik 'n gelukkig man
Met de pet rondgaan is nu verleden tijd.
Maar je vergeet 't nooit.
ik ben boer en voerman op het land is het leven goed
het platteland is een paradijs
de allermooiste plek op aarde
hop, in galop de heuvels in
wied en kap en ploeg en raap de vruchten van je gezwoeg
Hallo, alles goed ? - Prima.
Ik zit al 'n poosje te wachten.
Jullie zijn laat. Dat wordt dokken. Heb je me gehoord ?
Kom boven.
Kom binnen.
Doe alsof je thuis bent.
Vroeger, in Santiago de Cuba...
was m'n grootvader voorzitter van de Tumba Francesa-vereniging...
El Cocuyč.
Er kwam eens een Afrikaanse afvaardiging op bezoek.
Een vrouw kon 't goed vinden met m'n moeder.
Als aandenken heeft ze m'n moeder toen deze staf gegeven.
M'n moeder geloofde in Lazarus.
Net als ik. Hij is ook mijn geliefde heilige.
Ze noemen hem de Aalmoezenier.
Hij is heel machtig.
Hij opent de weg...
hij helpt de hulpbehoevenden, om 't zo maar te zeggen.
Die andere Lazarus doet dat ook.
Maar ik ben deze Lazarus toegewijd.
Hij vraagt om aalmoezen.
Ik zorg altijd dat hij bloemetjes heeft.
Soms steek ik 'n kaarsje voor 'm aan.
Ik zet honing voor 'm neer.
Een bakje met bijenhoning.
En veel parfum.
Heel belangrijk.
Een grote fles.
Als ik de deur uitga, spuit ik 'm wat op. En mezelf ook.
Een glaasje rum mag ook niet ontbreken.
Ik hou van 'n goeie slok, dus hij waarschijnlijk ook.
Zo heeft hij ook 'n lekker glaasje.
Soms maakt m'n vrouw merengue.
Weten jullie wat dat is ?
Als ze schuimtaartjes maakt, krijgt hij er ook altijd eentje.
Zo is ie altijd goed voorzien van alles.
Wij Cubanen mogen in onze handen knijpen...
we moeten Hem daarboven dankbaar zijn dat we zijn zoals we zijn...
en ons geluk niet van materiële zaken laten afhangen.
Wij Cubanen zijn gezegend.
We mogen dan wel 'n klein landje zijn, maar we staan ons mannetje.
We hebben geleerd zowel 't goede als 't slechte te weerstaan.
Cienfuegos heeft nu ook z'n guaguancň
vandaag loop ik over van geluk
ik ga m'n geboortegrond bezingen
een ode aan deze beroemde streek die ook 'de parel van 't zuiden' heet
haar vrouwen zijn ware juweeltjes
ze schitteren en stralen als de sterren
en om hun bevalligheid en gratie
worden ze bejubeld in de hele natie
Cienfuegos, ik koester je
je bent altijd in m'n hart
daarom draag ik zo trots als 'n pauw dit lied op aan jou
u hoort 't, 't is echt zo Cienfuegos heeft nu ook z'n guaguancň
Hier komt de man die z'n vingers niet ontziet.
Leef je uit, Rubčn.
Dat was 'm, jongens.
Die staat erop.
Ik gaf spontaan precies de accenten die Juan de Marcos wilde.
Deze laatste opname was perfect. Bedankt.
Nog eentje had ik niet overleefd.
Ik heet Rubčn Gonzŕlez y Fontanills.
Ik ben geboren in Santa Clara, in Las Villas...
in het jaar 1919.
Ik ben op m'n zevende begonnen met pianospelen.
We hadden een nieuwe piano thuis. Een hele goeie. Een John Stowers.
Het was ook 'n pianola. Er kwam 'n prachtig geluid uit.
Toen ik die piano zag, was ik niet meer te houden.
Ik was er niet meer achter vandaan te slaan.
Ik studeerde keihard. Dag en nacht.
Om te kijken of ik aanleg had een groot pianist te worden...
stuurde moeder me naar een lerares van het conservatorium in Cienfuegos.
Ik volgde een jaar lang lessen bij haar.
En nog een jaar en nog een jaar. Acht jaar in totaal.
Toen zei ze me:
Rubčn, je zult 't ver schoppen, want je hebt gouden handen.
Ik ging wel schoenenpoetsen of vuilnis ophalen. Weet ik veel.
Ik had 'n gezin te onderhouden.
Daar schaamde ik me helemaal niet voor.
Van Santa Clara zijn we toen naar Havana verhuisd.
Ik had m'n twijfels of ik daar aan de bak zou komen.
In de hoofdstad stikt 't vast van de goeie pianisten, dacht ik.
Ik speelde her en der en studeerde verder. Iedere dag. Zoveel ik kon.
Het toeval wilde dat in het huis naast ons...
een man woonde, die de beroemde Arsenio Rodrěguez bleek te zijn.
Hij had een geweldige band.
Hij had me horen spelen. Arsenio was blind.
Hij had 'n ongeluk gehad, waardoor hij blind was geworden.
Op een dag vroeg Arsenio me:
Heb je zin om bij m'n band te komen spelen ?
Wat dacht je, zei ik.
Zijn vaste pianist was naar Europa vertrokken.
Dus toen kon ik zijn plaats innemen.
Ik heb vier jaar bij Arsenio gespeeld. Een toptijd.
Arsenio wou nog wel 's ruzie zoeken. Maar dan kreeg ie lik op stuk.
Dan werd ie hartstikke link. En weet je wat ie dan deed ?
Hij stond op, spitste z'n oren...
en ging de stem van die vent achterna.
Je zag zo iemand dan naar het andere eind van de zaal rennen.
'Stil, Arsenio mag niet weten dat ik hier sta.'
Zo was Arsenio.
Hij werd altijd woest...
als mensen lelijke dingen over 'm zeiden.
Hij was 'n beer van 'n vent. Groot en rond.
Ik lachte me altijd kapot als ie zo bezig was.
Ik raak geen sigaar meer aan. Ik zweer 't.
Of misschien eentje, zo heel af en toe.
En ik drink ook geen druppel meer.
Man, ik kon me toch wat achteroverslaan.
Maar er is hoop.
Want ik heb een lijfwacht die er persoonlijk een stokje voor steekt.
Kijk, dit is Arsenio Rodrěguez. Z'n beste foto.
24 mei 1946.
Hij maakte veel tournees met z'n band door Mexico en Venezuela.
Deze is net overleden. De meesten zijn dood.
Deze leeft nog. Hij is bijna honderd.
Pascualito. Hij speelde timbales.
Die is gestorven. In Spanje.
Ik vroeg wie Cňmo fue heeft geschreven.
Ernesto Duarte, overleden in Spanje.
Je moet altijd vragen of ze nog leven.
Zo ja, dan proberen we ze erbij te halen.
Er zijn nog zoveel oude musici in leven.
En die proberen we natuurlijk op te sporen.
Ze kunnen gewoon naast je op straat lopen. Je weet 't niet.
Het is 1998. De tijd dringt.
Ibrahim kwam dit jaar aanlopen. Een gelukstreffer.
Bedankt. - Een enorm geluk.
Ik hoop alleen niet dat ik nu doodga.
Die Meneer daarboven en m'n vrouw moeten me wel de tijd geven...
om er een beetje van te genieten.
Want soms gunnen ze je dat niet.
Dat is waar.
Zolang er bloed door m'n aderen stroomt, zal ik vrouwen liefhebben.
Want wat is er nu mooier in 't leven dan vrouwen, bloemen en romantiek ?
Ečn liefdesnacht wil ik nog niet ruilen voor al 't geld in de wereld.
En met m'n 90 jaar ben ik 't nog niet verleerd.
Ik heb vijf kinderen. Salvador kennen jullie. En Basilio.
Salvador is de jongste.
Ik heb er vijf.
Ik ben nu hard bezig aan de zesde.
Ik wil er nog eentje bij.
Tot de volgende keer maar weer.
Op een doodgewone middag...
wordt er geklopt en Juan de Marcos stapt binnen.
Ik zat 'n paar schoenen te poetsen.
Vraagt ie: Heb je wat te doen ? 'Nee. Ik lap wat schoenen op.'
'lk kom je halen.' 'Waarvoor ?'
'Om te zingen.' 'Man, daar heb ik geen zin meer in.'
Zegt ie: We hebben je stem nodig.
'Goed,' zeg ik, 'wanneer dan ?' Zegt ie: Nu meteen.
'Dan moet ik me even opkalefateren.' 'Niet nodig,' zegt ie.
Ik kon nog net m'n gezicht wassen en wat schoensmeer wegpoetsen.
We lopen de Egrem-studio's binnen...
en daar zie ik Eliades Ochoa staan...
samen met Compay Segundo en nog een paar muzikanten.
Rubčn zat achter de piano.
Toen ie me zag, begon ie dit te spelen:
Een nummer dat ik bekend heb gemaakt:
Candela van Faustino Oramas, El Guayabero.
Ik viel in: er was 'n dansfeest bij de goudhaas thuis
op de trommels vroeg ie 'n muis om 't goed te laten swingen
een kater kwam, elegant en aardig 'goedenavond,' sprak ie waardig...
En zo ging ik verder.
Ry bespioneerde me vanuit de opnamecabine.
Hij had me gehoord...
en besloot 't meteen op te nemen.
Ik dacht: Goed, we zien wel waar 't schip strandt.
En zo is 't allemaal begonnen.
Ik ben Orlando Lňpez, 'Cachaěto'.
Ik vertel graag hoe ik m'n muzikale loopbaan ben begonnen.
Dat was op m'n negende.
Op m'n elfde speelde ik in 't orkest van m'n tante Aurelia. Ook 'n Cachao.
Ik kom uit 'n geslacht van contrabassisten.
Ik zou eerst viool gaan studeren.
Nee, zei m'n grootvader. Contrabas.
Tja, zo ging dat.
In het begin was ik bang voor die grote bas.
Maar het was een kwestie van wennen.
Als ik speel, hoor of zie ik niks. Muziek is m'n lust en m'n leven.
Ik heb klassieke muziek gespeeld...
eigenlijk van alles zo'n beetje...
maar bij deze muziek voel ik me... Het lijkt net een spel.
Ik heb bij alle orkesten gespeeld...
en uit die tijd ken ik Rubčn.
Ik had met alle pianisten gespeeld behalve met Rubčn.
We voelen elkaar goed aan.
Ik speel op m'n gevoel. Ik heb 'n heel goed gehoor.
Noten lezen kan ik ook heel snel.
Ik weet bijna van te voren welke noot Rubčn gaat spelen.
Amadito Valdčs.
De ontembare.
Ik ben Amadito Valdčs. Percussionist.
Ik ben genoemd naar m'n vader. Hij heeft me aangespoord...
om de muziek in te gaan.
Naast andere percussie-instrumenten zijn de timbales nogal beperkt.
Om 't instrument te laten spreken moet je veel uit jezelf halen.
Over veel verbeelding beschikken.
Want je moet het doen met twee trommels en een bekken.
Maar dit simpele instrument...
geeft een prachtige kleur aan onze populaire dansmuziek.
Ik ben Manuel Mirabal Vŕzquez. Beter bekend als 'El Guajiro'.
Ik speel trompet sinds m'n 18de.
Dus ik zit al zo'n 47 jaar in 't vak.
Ik heb geluk gehad. Zonder de Buena Vista waren die grootheden vergeten.
Dan zou niemand lbrahim, Rubčn en Compay Segundo meer kennen.
Prachtig om Compay of Rubčn op hun leeftijd nog zo te horen spelen.
Dankzij deze grote musici is 't Buena Vista-project zo'n succes geworden.
Ik ben Bŕrbaro Alberto Torres Delgado.
In de muziekwereld bekend als Barbarito Torres.
Vanaf m'n tiende speel ik al Cubaanse plattelandsmuziek.
Ik speel de luit, een van origine Arabisch instrument.
De Moren brachten 'm naar Spanje, waar ie 'n verandering onderging.
Hij kreeg een langere hals. De Spaanse luit is iets groter als deze.
Spaanse troubadours introduceerden 'm in Cuba...
waar hij z'n tweede verandering onderging.
Zo ontstond de Cubaanse luit, die ik bespeel.
Tula's slaapkamer is in vlammen opgegaan
ze is gaan slapen met haar kaars aan
haal de brandweer
Iaat ze komen met veel blusapparatuur want bij Tula brandt 'n hevig vuur
Tula's slaapkamer is in vlammen opgegaan
ze is gaan slapen met haar kaars aan
haal de brandweer, rap de vlammen slaan uit haar dak
Tula is in slaap gevallen haar hele boel staat te vlammen
Iaat Compay komen met z'n blusapparaat
ik zeg je, dat bij Tula 't vuur uitslaat
kijk nou toch haal de brandweer, snel
Tula is gaan slapen zonder haar kaars uit te blazen
Iaat ze komen met veel blusapparatuur want bij Tula brandt 'n hevig vuur
Uit Matanzas, Cuba: Barbarito Torres.
Hij is losgeslagen.
Helemaal gek geworden.
Hij moet worden opgenomen.
Tula's slaapkamer is in vlammen opgegaan
ze is gaan slapen met haar kaars aan
brand, brand, brand !
brand ! Tula's boel staat in vuur en vlam
Ik ben Pěo Leyva, 'Montunero de Cuba'.
Ik ben Manuel Licea 'Puntillita'.
Hier heb je een 'bleekscheet'. Dubbel blank.
En domino.
Ik hak je de pan in.
Vergeet 't maar, Puntillita, ik ben onverslaanbaar. Ik win altijd.
Jij zingt misschien beter, maar ik ben kampioen domino.
Zullen we naar de studio gaan ? - Ze roepen ons wel.
Puntillita, Pěo, komen jullie ?
Heilige Marěa, net nu ik 'm aan 't inmaken ben, gaan we opnemen.
Het is drie tegen twee. - Straks spelen we verder.
Eens kijken hoever ze in de studio zijn.
Zie je dat je niet kunt winnen ? - Wacht maar.
Mooi niet. - Wind je niet zo op.
Ik ben heel blij dat ik bij dit project betrokken ben.
Ik heb alles gecoördineerd, iedereen bij elkaar gebracht.
Muzikale legendes die hier in Cuba in totale vergetelheid leefden.
Musici van 't kaliber van Rubčn Gonzŕlez.
Een van de drie grootste son-pianisten aller tijden.
Mensen als lbrahim Ferrer, een van Cuba's beste zangers.
Tien jaar lang was hij volkomen vergeten. Heel triest.
Puntillita, Pěo Leyva, Compay Segundo, Ochoa, wie kende ze nou ?
Artistiek is dit album van enorm belang voor de Cubaanse muziek.
Ja, ik heb 't.
Perfect.
Amadito, ik ben 'n kanjer.
Zullen we ?
Daar gaat ie.
het is groot feest in de hut van vriend don Ramňn
het varken hangt aan 't spit te draaien
de gasten komen van overal aanwaaien
de hut van don Ramňn is te klein iedereen wil bij z'n naamdag zijn
Iieve mensen, maak ruim baan daar komen de dansers aan
de bongň, de tiple en de guiro spelen aan ččn stuk door
daar zijn 't boeren voor
ze gunnen zich geen ogenblik respijt
op 't land kent men geen tijd dat is al zo sinds eeuwigheid
Iieve mensen, maak ruim baan daar komen de dansers aan
Voor 'n percussionist is Cuba een paradijs.
Het land is ččn bonk muzikale energie.
De uda-drum maakt 'n vreemd dompel-geluid.
Dat wekte grote hilariteit bij de hele Buena Vista.
Iedereen deed 't na. Ze staken steeds de gek met me aan.
Ik was de vent van de rare geluidjes.
De uda zit subtiel op de achtergrond. Hij vult de overige percussie aan.
Hij legt accenten die in deze muziek meestal niet worden gespeeld.
Ik geloof dat Ry dit zo'n beetje voor ogen had:
Een bizarre band uit de jaren '60 die nooit bestaan heeft.
Puntillita wierp zich op als m'n leraar.
Vaak vind je de beste percussionisten onder de amateurs.
Ze hebben die lichte aanslag die je zo zelden hoort.
Wat ik hier in Cuba geleerd heb, leer je nergens ter wereld.
Alles is zo subtiel en rustig en tegelijk zo krachtig.
stortvloed van kussen
onstuimige liefde
onstuitbaar verlangen om voor altijd bij elkaar te zijn
maar ons afscheid was mijn dood
het einde van mijn dromen
en die gaan pas weer leven
als wij elkaar weer zien
zoals die laatste keer
dat wij elkaar beminden
Nick Gold van World Circuit Records belde me op...
en vroeg of ik zin had in Cuba 'n CD te maken met traditionele musici...
en West-Afrikaanse musici.
Het leek me 'n geweldig origineel idee. Dus ik zei ja.
M'n vrouw en ik hadden in de jaren '70 in Havana gezocht naar muziek...
die we op 'n bandje hadden staan. Nummers waarvan ik kippenvel kreeg.
Ik had nog nooit zoiets gehoord.
We hebben toen de boot naar Cuba genomen en zijn op zoek gegaan.
We hebben wel een paar 'veteranen' ontdekt...
maar ik had geen idee wat ik ermee moest, hoe ik 't aan moest pakken.
Maar de muziek is altijd door m'n hoofd blijven spelen.
Bij ons tweede bezoek haalde Nick ons van 't vliegveld en zei:
De Afrikanen zitten vast in Parijs.
Wat gaan we hier nu doen ?
We besloten te kijken welke muzikale legendes we nog konden vinden.
Juan de Marcos heeft ons helpen zoeken.
We hadden ze zo bij elkaar: Compay Segundo, Eliades Ochoa...
Ibrahim Ferrer, Amadito Valdčs, Pěo Leyva en Puntillita, Rubčn, Cachao...
en Barbarito Torres, de luitspeler.
Hij was 't die ik op dat bandje had gehoord en me naar Cuba had gelokt.
Ik kende ze allemaal van platen, maar wist niet of ze nog leefden.
Rubčn Gonzŕlez had 10 jaar geen piano meer aangeraakt.
Ze zeiden dat ie reuma had en niet meer kon spelen.
Het geluk was met ons toen bleek...
dat zoveel van de oude helden nog in leven waren.
Vergeten, maar enthousiast om mee te doen.
Altijd bereid om hun talent en kennis te delen.
Het was 'n geweldige ervaring.
Iets waar ik, denk ik, m'n hele leven naartoe heb gewerkt.
Iets wat je maar ččn keer meemaakt. Dat zeg ik ook tegen Joachim.
Op de terugweg dacht ik: Het zou te gek zijn om 'n concert op te zetten.
Maar door 't succes van de CD was iedereen vreselijk druk bezet.
In april '98 kregen we ze twee keer bij elkaar in Carrč in Amsterdam.
Maar Carnegie Hall lonkte.
De Cubanen bleven maar vragen: Wanneer gaan we naar New York ?
Ik dacht niet dat 't zou lukken.
Dank zij de enorme inspanningen van veel mensen, is 't gelukt.
1 juli 1998 stonden we daar.
Een magische avond.
Iedereen ging totaal uit z'n dak.
Dat was 't laatste optreden van de Buena Vista Social Club.
steeds als ik je vraag: hoe, wanneer en waar
antwoord jij me: misschien, misschien, misschien
Heb je dat gebouw gezien ?
Verpletterend.
Het is niet te geloven.
En die boulevards... - Er komt geen eind aan.
Ik heb er geen woorden voor.
Het is werkelijk geweldig.
Ga je naar Cuba bellen ?
Wat ? Naar Cuba ?
Drukte, drukte, drukte.
Kijk dat pistool van die vent 's. Wat 'n joekel.
Niet schieten. - Kijk daar 's.
Daar staan allemaal beroemdheden.
Allemaal grootheden.
Wedden dat je niet weet... - Dat is Charlie Chaplin.
En de Dikke en de Dunne. Weet je nog ? - Nou en of.
En hij daar is ččn van de allerberoemdste trompettisten.
Wie is dat dan ?
De beste trompettist aller tijden.
Hij speelde de sterren van de hemel.
Niemand kon zulke hoge noten spelen als hij in die tijd.
Ken je hem ? Hij was blind. Een groot pianist.
Kijk haar 's. - Ze lijkt ook beroemd.
Haar naam staat eronder.
Iedereen staat er.
Wie is dat daar in 't midden ? - Die met die saxofoon ?
Nee, die daar. - Z'n gezicht komt me bekend voor.
Ik kom niet op z'n naam.
Maar het is 'n wereldleider.
Dit is pas leven !
Wat 'n uitzicht. Adembenemend. - Hier zijn we overgevlogen.
Daar stijgt net 'n vliegtuig op.
Ze vliegen dus die richting op.
Ja, maar ze vliegen niet over dit gebouw heen.
Waar is 't Vrijheidsbeeld ?
Daar, met die punt. Vlakbij die twee torens.
Die punt die er bovenuit steekt.
Naast die toren daar ? - Nee, die andere.
Dat is 't Vrijheidsbeeld niet. Dat staat op de punt van 'n eiland.
Zoals dat beeld, maar dan alleen veel groter.
Had 't Vrijheidsbeeld niet 'n kroon of zo ?
Zo'n ding... - Dat kun je van hieruit niet zien.
Daar heb je 'n verrekijker voor nodig.
Van hieruit kun je dat niet zien.
Ja, je moet dichterbij staan.
We weten nu ongeveer waar ie staat. - Zo is dat.
Kom, we gaan de lift in. - De zon in ? Wil je bruin worden ?
Jij was hier toch al 's geweest ? - Ja.
Maar heel lang geleden. - Ook bovenin ?
Nee, maar ik heb het Vrijheidsbeeld wel bezocht.
Hoe was je hier ? - Met 'n paar mensen, als toerist.
Dat was in de jaren '20, zei je ?
Ik zal zo'n 30 jaar geweest zijn. Nu ben ik 80.
Het is de eerste keer...
dat ik in New York, in de VS ben.
Het is altijd m'n grote droom geweest.
Ik spreek geen woord Engels...
maar ik hoop binnenkort een paar woordjes te leren...
zodat ik niet met m'n mond vol tanden sta.
Rubčn, mazzelkont. Eerst zo'n mooie vrouw op schoot en nu hem...
Ik wou dat m'n vrouw en kinderen hier waren...
zodat ze konden zien hoe prachtig 't hier is.
Het is in ččn woord geweldig.
Kijk daar, 'Radio City'.
Ik sta hier toch maar mooi.
Ik kan 't bijna niet bevatten.
Geweldig. Ik kan er niet over uit.
Twee jaar geleden ben ik met zingen gestopt.
Ik had er geen puf meer in. Was teleurgesteld.
Ik kon 't niet meer opbrengen.
Ik had geen zin meer om te zingen. Ik zag er geen brood meer in.
wat knalt, wat spettert dit ik raak oververhit
ik sta op springen maar ik kan niet stoppen met zingen
ik ben in alle staten maar ik kan 't niet laten
we spelen hier de zaal plat en we zijn 't nog lang niet zat
de vrouw die bukt naar beneden opent haar ziel en zaligheid
de man die hiernaar kijkt verstijft in al z'n lieve leden
van jou wil ik maar ččn ding dan maak je 't me zo naar de zin
dat zit boven je knieën en beneden je heupen
het stijgt naar m'n kop
ik sta op springen kijk de boel 's swingen
ik kan er bijna niet meer tegen
ik wil eeuwig blijven leven laat me 't vanavond niet begeven
de zaal gaat uit z'n dak de boel staat op z'n kop
Havana staat op z'n kop Alto Songo staat op z'n kop
horen en zien vergaat je
het swingt hier de pan uit
we breken de hele zaal af
iedereen gaat uit z'n dak
alles staat op z'n kop
iedereen gaat uit z'n dak
Bedankt, mensen.
Deze staf van m'n moeder...
draag ik al 58 jaar bij me. Zo lang is ze dood.
ONZE REVOLUTlE DUURT EEUWlG
WlJ GELOVEN lN ONZE DROMEN
Nederlandse ondertiteling bewerkt door : Black Phantom